Vraag: Ik ben ziek. Ik kan dan toch niet mijn ziekte domweg ontkennen?

 Roepen dat de wereld een droom of illusie is, valt niet mee als je er zelf aan deelneemt.

Roepen tegen een ernstig ziekte dat hij zijn ziekte droomt is roepen in de droom zelf.

Ontwaken uit de droom is zien dat de droom zichzelf droomt.

 Je ziekte is verbonden aan het geloof in je ‘ik’. Je lichaam en je denken zijn één. Je kunt er niet van weglopen, maar je kunt er wel van een afstand naar kijken.

De kern van inzicht in dat wat wij werkelijk zijn ligt in het zien dat je de wereld aanneemt zoals die aan je geopenbaard wordt. Deze openbaring is universeel Als je naar hele jonge kinderen kijkt dan zie je dat zij niets anders doen dan reageren op prikkels, of die prikkels nu van buitenaf komen of van binnenuit.  Daarnaast leren zij te imiteren. Sterker, ze léren dat niet, er gebéurt niets anders dan dat. En dan in alle opzichten: in spraak, in beweging, in emotie, in gedrag, in herinnering (ook herinneringen van de ouders worden opgepikt) enz. Enz. In ieder levend wezen ligt de aanleg van een karakteristiek schepsel. Deze uniciteit is tevens de eenheid van alle schepsels. 

Er zijn zaken bekend over kinderen die opgroeien tussen bijvoorbeeld wolven, honden, kippen, in de bush-bush of andere buitengewone omstandigheden en deze kinderen hebben zich zowel fysiek als mentaal volledig aangepast aan hun omstandigheden. Een stap dieper is het zien dat je van jongs af aan  aangeleerd wordt hoe je functioneert. Sterker: het zelf leert zichzelf en dat gebeurt moeiteloos. Hierbij moet de wereld eerst wel geloofd worden. Universele zaken als geboorte, ziekte, vreugde, leven en dood hangt samen met geloof en overtuiging. Wij zien kinderen geboren worden, maar deze geboortes vinden plaats IN ons, in jou!

Wij zien mensen ziek worden en doodgaan, maar de ziektes en het sterven vindt plaats IN ons. Dat wat jij werkelijk bent is onveranderlijk aanwezig, is onveranderlijke absolute aanwezigheid. Wat er ook geloofd wordt, op het niveau van uniciteit is dit geloof altijd waar . Bovendien: Absolute Waarheid sluit geen geloof of waarheid uit. Nooit. Daarom is het mogelijk dat er mensen zijn die ervaren dat zij meegenomen worden door marsmannetjes naar parallelle universa. In Waarheid is alles mogelijk. In deze onbevangen openheid ligt Bevrijding: er is niets ander dan de ervaring van het Nu. Ruimteloos en tijdloos. 

De vraag is of je kunt kiezen wat je gelooft. Het antwoord is zowel ja als nee. Ja, als je paradoxaal genoeg ziet dat er geen vrije wil bestaat- en dus onbevangen NietWetende vrijheid ervaart -  en nee, want in de praktijk blijkt dat je niet veel te willen hebt wat geloof betreft.

Ooit zei een oude wijze dat wij ziek worden en sterven omdat wij zien dat  anderen dat ook gebeurt. Je zou kunnen stellen dat wij ons bevinden in een collectief geloof, en dat collectief ervaren. Er zijn ook mensen die geloven in een leven na de dood, in reincarnatie, in karma en dat soort zaken. Waarom zou je dit geloof afwijzen? Een ieder gelooft wat op zijn pad komt en hierin valt niets te doen.

Dat is ook het geheim van concept ziekte. Ja, concept. Alle mensen worden ziek, want alle mensen lijken dood te gaan  aan iets. Zij het niet aan kanker, ongelukken, of zelfmoord, dan wel aan ouderdom. Omdat er geen sprake is van vrije wil is er geen sprake van schuld. Er is sprake van collectieve aannames, geloof, imitatie en conditionering. Inzicht in deze zaken brengt wat dat betreft geen enkele verlossing. In deze collectieve aanname zul je hoe dan ook sterven. In de ogen van jou en de ‘anderen’ dan, want jouw sterven vindt plaats IN de ander. Jouw sterven vindt plaats IN jou.  Dat wat je werkelijk bent sterft niet en is ook nooit geboren.

 Ieder mens verkeert altijd zonder pardon in zijn natuurlijke staat, dus ook de ernstig zieke. Daarom weet de enstig zieke uitermate goed op welke manier hij zijn wereld zal opvatten. Een ziek mens kan alle kanten uit gaan. In principe onwillekeurig; hij zal altijd het pad nemen dat bij hem past. Hij neemt dit pad moeiteloos. Dus niet vanuit een keuze, maar vanuit het zien van welke openbaring dan ook.

Hij kan zich vol angst overgeven aan doktoren en medicaties, maar ook vol vertrouwen. Hij kan geloven in strijden. Maar waarom wordt de ene zieke wel beloond met genezing en de ander niet als zij beiden even hard gestreden hebben? Waarom wordt de ene ziek en de andere niet?

Hij kan geloven dat zijn ziekte een spirituele oorzaak heeft.

Het geloof in strijd of spirituele oorzaken is gebaseerd op geloof in het ‘ik’. Dit geloof in ‘ik’ hoeft niet afgewezen te worden, het gaat om het DOORZIEN ervan.

Zijn spirituele oorzaak is een illusie omdat de wet van oorzaak en gevolg er eentje is die eindeloos onderzocht kan blijven worden en eindeloos het pad van oorzaak en gevolg zal nemen., Waartoe leidt dit uiteindelijk? Dat kan niets anders dan leiden tot inzicht dat oorzaak en gevolg zélf illusies zijn.

Nu terug naar de vraag over ontkenning.

Veel zieken ontkennen in eerste instantie hun ziekte. Als deze ontkenning gebaseerd is op angst en verzet zal er meer lijden ervaren worden. Hoe meer ontkenning, des te gemener de pijn. Dat komt omdat ziekte verbonden is aan een ‘ik’.Het lichaam en het denken zijn één en hetzelfde.

 Er is echter ook een andere vorm van ontkenning. Deze ontkenning is gebaseerd op diep inzicht: er is Niemand. Er is Niemand om ziek te zijn. Laat de illusionaire ziekte zijn pad volgen, alles is Goed.

Deze ontkenning komt voort uit loslaten en aanvaarden tegelijkertijd. Deze ontkenning komt voort uit vertrouwen.

Sommige mensen maken zich druk als hun geliefde zijn ziekte lijkt te ontkennen. Heb vertrouwen dat deze ontkenning zijn weg vindt. Of hij nou gebaseerd is op verzet of op inzicht, in essentie vindt elke reactie plaats in het verhaal dat geleefd wil worden.

Je  identiteit en de bewustwording daarvan is de enige ingang, de enige uitgang: In werkelijkheid overkomt Mij niets.

Anne Vogy