ZELFMOORD  

 Oordelen over zelfmoord ontstaan uitsluitend door de beleving van eigen onmacht , verdriet en frustratie van de achterblijvers. Mensen die zelfmoordernaars beschuldigen van egoïsme laten hiermee hun eigen egoïsme zien. Onwetendheid rondom dit thema is zeer groot.

 Verlangen naar bevrijding

 Als psychisch leed als onverdraaglijk ervaren wordt, ligt het voor de hand om dit psychisch leed te willen doden. En om psychisch leed te doden lijkt er soms niets anders op te zitten dan het lichaam waarin dit psychisch leed zich af lijkt te spelen te vernietigen.

 Hoe meer je erin gelooft dat de dood een oplossing is voor de problemen waarmee geworsteld wordt, hoe meer je geest een verbond sluit met het verlangen naar de dood.  Het ‘ik’ identificeert zich met dit verlangen en waant zich totaal afgescheiden. Alle hoop op een betere toekomst lijkt weggeslagen. De geest van een zelfmoordenaar is er alleen nog maar op gericht om zichzelf te doden, niet beseffend dat zowel zijn lichaam als zijn  geest zich af lijkt te spelen in het onveranderlijke absolute ware Zelf.

Een potentiële zelfmoordenaar geeft er geen bal om om zijn zogenaamde absolute ware zelf te beseffen, dus het heeft geen enkele zin om een suicidaal persoon hier op te wijzen. Ook is het vrij zinloos een potentieel zelfmoordenaar te wijzen op wat hij een ander allemaal wel niet aan zou doen met zijn daad, omdat de psychische pijn te groot is om het idee toe te laten dat hij zelf nog iets voor die ander zou kunnen betekenen.  Zijn enige gevoel van eigenwaarde rest nog in het idee dat hij de keuze lijkt te hebben zich van zichzelf te ontdoen.  De aandacht die zich voortdurend richt op het verlangen naar de dood is niets anders dan een natuurlijk verlangen naar bevrijding.

 Mogelijke oorzaken (op het niveau van geloof in de identiteit)

In de vroege kindertijd is er nog contact met het onvoorwaardelijke Zijn en de levenslust die dat met zich meebrengt. Een mogelijke kiem van de intense hopeloosheid die zelfmoordenaars ervaren ligt in mijn visie  in het  vermogen als kind om problemen  of onuitgewerkte thema’s in een familie  al vroeg te internaliseren in combinatie met  stressvolle omstandigheden die deze gevoeligheid vergroten en laten leiden tot een psychische onevenwichtige toestand.  Op die toestand kun je dan allerlei etiketten van ziektes plakken zoals ‘neurotisch, psychotisch, manisch depressief, borderline, psychopatisch’ enz. Het ontwarren van deze uiteindelijk geconditioneerde psychische toestand -welke dus vaak al gevormd is in de vroege kindertijd - is een enorme klus. Hierin is bewustzijn/ aanwezigheid het kernwoord: er wordt hier niets gedaan; er vindt  ‘slechts’ bewustwording van de conditionering plaats.

Uit  onderzoek blijkt dat mensen die zelfmoord plegen vaak uit families komen waar dit fenomeen vaker voorkomt. Het kan geen kwaad als onderzocht wordt welke onderhuidse familietragedies ten grondslag liggen aan misschien wel generaties lang lijden dat onbewust van generatie op generatie overgedragen wordt. Het resultaat zou kunnen zijn dat achtergebleven familie/ vrienden een zelfmoord  kan aangrijpen om tot uiteindelijke zelfbewustwording en zelfacceptatie te komen. Een zelfmoord, die in eerste instantie als onverdraaglijk ervaren wordt door de achtergeblevenen, kan  onverwachts een Liefdevol Licht doen schijnen  als de diepgaande achterliggende emoties gezien  worden.  Hierbij hoeven die emoties niet altijd begrepen te worden, belangrijker is dat zij uit de taboesfeer gehaald worden en erkend worden.

Lang niet bij iedere zelfmoord ligt de kiem in de relatie tussen de zelfmoordenaar en zijn familie. De invloed van leeftijdsgenoten blijkt soms groter dan de invloed van de opvoeders. Al ben je liefdevol  opgevoed;  als je op school, of in welke omgeving dan ook, structureel gepest of buitengesloten wordt,  stagneert je ontwikkeling, die in eerste instantie zo stabiel begon. De impact van hoe je behandeld wordt door leeftijdsgenoten of de invloed van vrienden is groter dan menigeen denkt. Een persoon kan zó verstrikt raken dat hij of zij de grip op het leven verliest.

De grip op het leven verliezen door wat voor reden dan ook, kan veel angst oproepen. Dit is meestal angst voor het onbekende. Er worden emoties ervaren die tot dan toe nog niet bekend waren, waardoor de persoon zich vervreemd voelt raken van zijn tot dan toe bekende identiteit. Het is deze angst die zulke  overweldigende proporties aan kan nemen, dat deze de drijfveer wordt voor zelfdoding. Als deze angst niet beheerst of doorzien kan worden, kan dit  aanzetten tot impulsieve daden.

Een enkele keer komt het voor dat zelfmoordenaars geen boodschap hebben aan hun identiteit. Ze ervaren niets dan last, psychisch en/of fysiek ,en zien er geen brood in nog verder met deze identiteit verder te leven.  Al of niet beseffend dat diezelfde identiteit rolt van het ene concept  naar het andere, maken zij  een einde aan het leven van die identiteit , maar  nooit een einde aan dat wat zij werkelijk zijn: Bewustzijn of Waarnemendheid.

 Psychiatrisch ziektebeeld

 Soms verschuilen suicidalen zich achter één of andere psychiatrische ziekte. Zij worden – vaak met eigen instemming-  opgesloten in  rigide inrichtingen en door medicatie worden hun emoties  onderdrukt. ( Veelal onbegrepen) emoties zijn dan inmiddels niet meer te hanteren en proberen alsnog een uitweg te vinden in de vorm van dwangneuroses.

Bij ernstig suicidalen komt het  vaak voor dat een mislukte poging slechts uitstel van de executie is.

 Uit onderzoek blijkt dat  therapieën niet effectiever zijn als het hele gezin bij de therapie van de patiënt betrokken wordt. Gezinnen betrekken bij de therapie wordt ervaren als positief, maar er vinden daardoor niet minder zelfmoorden plaats.  Uit onderzoek is gebleken dat medicatie het aantal zelfmoorden wél kan verminderen.

De  illusionaire grip verliezen

Als iemand zichzelf vermoordt is dat niet slecht en niet goed.  Zelfmoord of een poging tot  is een gevolg van een onuitputtelijk al of niet bewust lijden dat vernietigd wil worden. Het is de ultieme verwijzing naar het onuitsprekelijke Dat Wat Is. De  wereld van zelfmoordenaars bestaat louter uit chaotisch lijden maar hun verlangen om er grip op te krijgen staat ware bevrijding in de weg. Als de grip op het leven verloren lijkt te gaan, roept de identiteit om bevrijding waarbij hij niet beseft dat ware bevrijding niet ligt in het fysiek doden van zijn lichaam, maar in het loslaten van de grip op zijn illusionaire identiteit.

Vrije wil

 De grote vraag waar menigeen zichzelf mee kwelt is: kan een zelfmoord voorkomen worden of had men een zelfmoord kunnen voorkomen? Omdat er geen sprake is van vrije wil ( zie  ‘De kwestie van de vrije wil’), is er geen antwoord mogelijk op deze vraag. Er wordt niet gekozen voor dood of leven,  dat is een illusie. Er kan hier niets gedaan worden, omdat BEWUSTZIJN hier het kernwoord is.  Het bewustzijn zelf dóet niet.

 Het idee dat er een handelend persoon met keuzevrijheid is, lijkt op een bepaald niveau bevrijdend te werken, maar resulteert meestal in egocentrische concepten als ‘zelfverantwoordelijkheid’  en ‘schuld’. Egocentrisch, omdat  dit soort concepten uitgaat van een afgescheidenheid  die in werkelijkheid niet bestaat. (In essentie bestaat egocentrisme ook niet, omdat het ego eveneens een illusie is.)

Dat er geen sprake van vrije wil kan zijn is voor de meeste mensen moeilijk te verteren. Toch is dit het enige achterliggende Inzicht tot Openheid. Deze Openheid is de sleutel tot Ware Vrijheid zonder tegenstelling. Dit heeft dus helemaal niets met de wil te maken! Overgave aan ‘dat wat Is’ maakt het mogelijk te zien dat strijden en lijden zijn weg vindt, zonder dat er iets door iemand gedaan wordt.  Het verzet tegen pijn kan hierdoor weggenomen worden. Dat wil niet zeggen dat er dan geen ervaring van pijn meer is, maar het verhaal om de pijn heen ( het lijden dus) verliest zijn lading. Door het wegvallen van spanning en ongerustheid kan spontaan waar inzicht plaatsvinden.  Er is slechts spontaan handelen. Dit spontaan handelen is nooit in strijd met wat je werkelijk bent. Overgave aan ‘dat wat is’ kan mógelijk bewerkstellingen dat je ziet dat lijden gebaseerd is op een illusionaire identiteit, en dat dat lijden dus ook ingebeeld wordt. Dat zou kúnnen betekenen dat een oplossing voor het lijden zich spontaan aandient en het leven zich verrassend, mogelijk vreugdevol, voortzet.

Dat zou ook kúnnen betekenen dat er soms inderdaad geen andere weg is dan de weg van zelfmoord. Deze conclusie kan schokkend overkomen, maar soms ligt de waarheid in het feit dat een zelfmoordenaar erkend dient te worden om op die manier gezien te worden. Hier kan nooit sprake zijn van schuld. Of het nu uitdraait op zelfmoord of niet, dat wat zich lijkt te voltrekken gebeurt in een oneindig complexe context die  gebaseerd is op de wet van oorzaak en gevolg. De verantwoordelijkheid is hierin ver te zoeken omdat er geen afgescheidenheid bestaat.  Jouw handelen is niet een afgescheiden proces; handelen vindt plaats in een context, in een cyclus van oorzaak en gevolg. Jouw handelen is altijd gebaseerd op een oorzaak van een oorzaak van een oorzaak enz.  Je zou kunnen stellen dat de eindverantwoordelijkheid ligt bij de eerste oorzaak, ware het niet dat de eerste oorzaak niet bestaat. (Want wat veroorzaakt de eerste oorzaak?) Er is dus uiteindelijk Niemand. En is er dus Niemand verantwoordelijk. Je bezit jezelf niet. Er is geen eigenaar. (Hierin ligt de vrijheid, de vrijheid die in christelijke termen door God gegeven is, omdat jij in Hem verschijnt- hierin verschijnt ook het concept keuzevrijheid- wat dat betreft is God evenmin de eigenaar omdat God de Bevrijding zélf is!) Een zelfmoordenaar leeft in de illusie dat hij zichzelf om kan brengen, maar dit ligt niet in zijn handen.

Hierin ligt de troost voor de zelfmoordenaar en zijn achterblijvers.

 Inzicht in het feit dat er geen eigenaar bestaat, dat er geen schuld is, kan tot ware begrip en vergeving leiden, vergeving die in niets anders plaatsvindt dan in Liefde of terwijl in handen van God of het absolute Bewustzijn. 

Een zelfmoordenaar in het hiernamaals

 Dat een zelfmoordenaar zijn spirituele weg zou moeten vervolgen en zijn problemen naar het hiernamaals mee zou nemen om die daar alsnog allemaal op te moeten lossen, is een weg die geloofd en gevolgd zou kunnen worden, maar in mijn optiek onnodig. Een zelfmoordenaar verschijnt en verdwijnt – net als iedere andere identiteit waarin geloofd wordt -  in Bewustzijn, in  Allesomvattende Liefde.

Dat neemt niet weg dat een identiteit waarin diep geloofd wordt, te allen tijde aan ons kan verschijnen als entiteit. En als we open staan voor  Waarheid, dan zal deze entiteit ons niets anders brengen dan de boodschap van troost en  Liefde.

Ondanks het feit dat zelfmoordenaars de achterblijvers veel pijn en verdriet en zelfs woede kunnen laten ervaren, is zelfmoord een daad die in essentie oproept tot onderzoek naar waarheid en het ervaren van diepgaande liefde. En ook dat wordt gezien...

Anne Vogy